แด่... การแสวงหา
บนเส้นทางแห่งการเกิด-การตาย
สายธารแห่งกาลเวลา นำพาเรามาพบพาน และผันผ่านเลยไป
จึงมิอาจปฏิเสธ บทสรุปแห่งชีวิต ที่สุดคือการจากพราก
กระแสสายแห่งการแสวงหา กับลีลาสายน้ำหลั่งไหล
แตกต่างอันใดกันหรือ ?
สายน้ำมิอาจหยุดนิ่ง ชีวิตมิอาจหยุดอยู่
ชีวิตหากหยุดอยู่ ดูต่างอันใดกับคูน้ำที่เน่านิ่ง
บางคราสายน้ำ โลดแล่นหลั่งไหล
บางคราชีวิต ผาดโผนลำพอง
ล้วนมิอาจปฏิเสธ เกาะแก่งแอ่งหินที่ซุกซ่อนจมตน
ภายใต้ครรลองล่องผ่าน
และมีบ้าง กระด้างกระเดื่องเขื่อน คมหิน ที่หยัดยืนกล้าทายท้า
มิเกรงฟ้า เกรงดิน
เกาะแก่งแห่งสายน้ำ อุปสรรคขวากหนามแห่งชีวิต
ล้วนเฉกเช่นกัน
ตราบใดที่ยังหยุดอยู่ ย่อมมิอาจปฏิเสธการนิ่งเน่า
ตราบใดที่ยังโลดแล่นหลั่งไหล
ย่อมมิอาจละเลยกระแทกกระทั้น
จากเรียวหนามและคมหิน
มีแต่การดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง สุขุม นุ่มนวล
เพียงเพื่อ กลั่นตัวเป็นไอละออง สู่คลองฟ้า
แล้วหลั่งมาอย่างสูงค่า เยือกเย็น
หรือมลายตนหลุดพ้น จากวงโคจรแห่งการเวียนว่าย
ด้วยวิถีแห่ง มัชณมา ยังมีปฏิปทาอันใดอีกหรือ ?
ที่ทั้งนุ่มนวล งดงาม สูงค่า ทว่าโปร่งใส เยือกเย็น
เป็นประโยชน์แด่ตนและชนทั้งผอง
ปฏิปทาใดกัน
รำพึงรำพันในวันเยาว์วัย ปรารถนาดีจาก ส.ร้อยดาว
