| เส้นทางความคิด ส.ร้อยดาว |
|
 |
 |
|||||
| ชีวิต...นอกสายตา | ||||||
เดือนสองเดือนนี้หันมารักต้นไม้ รดน้ำให้ต้นไม้ทุกเช้า โตไม่โตไม่รู้นะ แต่รู้ว่าได้อาศัยออกกำลังกาย และการได้เห็นสีเขียวของใบไม้ รู้สึกได้ถึงความสบายตา มากกว่าเห็นหน้าคอมพ์หรือหน้าคน และมีโอกาสได้ขนดิน นั่งเรียงดินตบดิน ปูหินทำทางให้คนเดิน เพลินดี...งานแบบกรรมกร เชื่อ...หลายคนคงมีประสบการณ์เหมือนตน คือมองข้ามความสุข ความเสรีที่มีอยู่ในตัว มองข้ามคุณค่าความเป็นคนธรรมดาติดดิน จริงไหมเอ่ย? ก็มาตรวจดูจากเหตุใดหนอ? ตรวจแล้วก็พบเชื้อ โรคอยากใหญ่ อยากเด่น อยากเป็นคนสำคัญ กำเริบอยู่ในแกนกระดูก แล้วเชื้อเหล่านั้นก็ขับเร้าให้เราดิ้น เราก็ดิ้นไปเหมือนหมาขี้เรื้อน หมาหอบแดด และเห็นหลายคนเขาดิ้นเหมือนกัน โดยมีคำโบราณๆสูบฉีดว่า จะได้เข้ากับสังคมเขาได้ ซึ่งเขาก็เข้ากับสังคมได้จริงๆ เข้าได้กระทั่งสังคมคือเขา เขาคือสังคม ตัวตนช่างใหญ่อะไรปานนั้น วงการแพทย์บอกว่า...ตั้งแต่สมัยมนุษย์ยังเป็นอสุจินั้นต้องแข่งขันกันสูงมาก และด้วยความเป็นแนวหน้า หรือชอบอันดับหนึ่ง จึงได้เข้าผสมพันธุ์ ได้ก่อเกิดเป็นตัวตนเป็นบุคคลขึ้นมา ว่าไปแล้วมนุษย์เราอยากอยู่แนวหน้า อยากเป็นอันดับหนึ่ง ตั้งแต่ยังไม่เกิดเลย... แนวหน้า อันดับหนึ่งจีรังจริงหรือ? ไปฟังเสียงปฏิทินสักหน่อยดีไหม? แล้วเดือนใหม่ ก็มาถึง วันที่หนึ่ง เอ่ยออก บอกมาว่า แนวหน้า อันดับหนึ่ง มีมาแล้ว มีอีก และจะมีสืบต่อไป คนได้อันดับหนึ่งหรือยืนแนวหน้า ไม่มีความอิ่มเต็มและอันดับหนึ่งหรือแนวหน้า ไม่สามารถสัมปทานไว้ได้เพียงตน โดยจริงไม่ต้องไปแย่งอันดับหนึ่งกับใครก็ได้ การเป็นสอง เป็นสาม เป็นสี่ กระทั่งไม่มีอันดับอันใด หากมีใจยินดีก็มีความสุข...ขอบอก ในความเป็นคนเพียงตนไม่มีเรื่องละอายใจ ตนก็มีความสุขแล้ว คนผู้หนึ่ง หากเข้าสังคมได้ หยัดยืนแนวหน้าได้ แต่ร้อนรน กังวล เครียด ป่วย ห่วง หวง หวาดกลัวต่อการสูญเสีย หวั่นเกรงต่อการเปลี่ยนไป ชีวิตจะมีความสุขอะไร และจะอยู่ไปทำไม? โดยจริงเกินเวลาไปมากแล้ว แต่ยังไม่สาย หากจะกลับมาทบทวนตน เปลี่ยนปรับตัวเองใหม่ เลิกลุ่มหลงกับสายตาของใครต่อใคร...การณ์นี้ แม้ต้องออกนอกสายตาหรืออยู่นอกสายตา แต่ขอยืนยันว่า...ความสุขจะมี! เงินทองเป็นของมายา ได้มาเดี๋ยวก็หมดไป เดี๋ยวก็จากไป |
||||||
 |
 |