แล้วคืนวันจะผ่านพ้น แล้วตัวตนจะป่นสลาย ทุกๆเขาและเราล้วนต้องตาย จะงมงายงี่เง่าเอาอะไร?
คำสวยที่กล่าวเบื้องต้นเป็นถ้อยคำเคยบอกตนดังนั้น วันนี้ดีใจ จึงอยากนำมาบอกเธอด้วย ที่ว่าดีใจเพราะรู้ข่าวเธอลาออกจากงานแล้ว และลึกๆของใจหวังให้เป็นการลาออกครั้งสุดท้าย ไม่อยากเห็นเธอมีชีวิตในทิศทางทุนนิยมสืบไป ซึ่งเธอพอรู้อยู่
ในเส้นทางทุนนิยม หรือการทำงานด้วยเห็นแก่เงินนั้น ด้อยคุณค่าต่อตน ต่อคนทั่วไป ซ้ำหลายงานในเส้นทางทุนนิยมยังทำลายตน ทำลายคน ทำลายโลกสุนทรีใบนี้ด้วย
สาว
หากเธอจะใช้วันคืนที่เหลืออยู่ ซึ่งกี่วันกี่เดือนกี่ปีไม่ทราบได้ ให้เป็นประโยชน์ต่อสังคม มนุษยชาติ โลกหล้าฟ้าดิน เราจะปลาบปลื้มประโลมใจมิใช่น้อย และเช่นนั้นจึงเป็นประโยชน์ต่อเธอ ทั้งภพนี้ภพหน้า คือภพนี้เธอจะมีความดีที่ทำเป็นเครื่องอาศัยเลี้ยงตน พร้อมได้สะสมกุศลให้เป็นเครื่องอาศัยในภพหน้าสืบไป ซึ่งเครื่องอาศัยเช่นนี้ คุณค่าสูงส่งกว่าเงินทองที่หยิบยื่นให้โดยนายทุนมากนัก เพราะเป็นเครื่องอาศัยที่ได้โดยธรรมของตน โดยใจคนซาบซึ้งถึงคุณงามความดีที่เรามีต่อเขา
สาว
เรารู้อยู่เธอเหนื่อย เหนื่อยมาแล้วทั้งกายและใจ ดังนั้นเหมาะแล้วหากเธอจะพักผ่อน หรือเว้นวรรคให้ชีวิตสักช่วง และจะดีมากหากอาศัยช่วงนี้ทบทวนตน ถามไถ่ถึงทางไปกับใจตน หากไม่ได้คำตอบที่โปร่งใจ การไปพบผู้รู้หรือสาวกพระพุทธศาสดาเพื่อพูดคุยน่าจะเป็นประเด็นเลือกที่ดีประเด็นหนึ่ง แต่อยากกำชับไว้บ้างว่า การพักหรือเว้นวรรคให้ชีวิตไม่ควรนานเกินไป เพราะจะทำให้ไฟอุตสาหะมอดดับลง กลายเป็นกลัวงาน เกียจคร้าน เบื่อคน ได้ง่าย
ซึ่งไม่ดี
สาว
ชีวิตต้องทำงาน ต้องมีภารกิจ หากไม่มีภารกิจให้ลงมือทำ ต่างอะไรกับไก่กับสุกรเล่า คนเรามิได้เกิดมากินๆนอนๆแล้วกรีดกรายฉายโฉม
ไม่ใช่ แน่นอนการทำงานต้องหนักเหนื่อยบ้าง แต่เป็นไปเพื่อแข็งแรง คึกคักแจ่มใส สติปัญญาความสามารถได้รับการพัฒนา ยิ่งเรารู้ว่า การทำงานที่ดีควรมีการพัฒนาตนให้เก่ง เพื่อเกื้อกูลคนอื่นได้มากขึ้น พร้อมทำความหลุดพ้นให้เกิดแก่ตนโดยอาศัยผัสสะรอบข้างจากการงานเป็นโจทย์สะท้อนใจ เมื่อรู้ดั่งนี้แล้ว เจตนาทำให้ยิ่งอยู่เสมอ คำว่าเบื่องาน เบื่อหน่ายชีวิตจะไม่มีเลย ซ้ำยิ่งทำนานไปยิ่งรู้สึกดี รู้สึกว่าเราได้ ได้พัฒนาสติปัญญาความสามารถให้เพิ่มขึ้น ได้เป็นประโยชน์ต่อเหล่าคน ได้สะสมเมตตาบารมีใส่ตน ซึ่งเหล่านี้เป็นทรัพย์แท้ติดตัว แม้ในปัจจุบันที่มีคนมาชื่นชมเชิดชูเอ็นดูพอใจเรา เพราะความที่เราพัฒนาตน เป็นคนมีประโยชน์ต่อเขา ข้อนี้ก็เป็นความสุขที่เห็นง่าย ได้แล้วประการหนึ่ง
สรุปคือเรายินดีมากที่เธอลาออกจากงานเก่า เราเห็นด้วยที่เธอพัก และทบทวนตน และเราอยากชวนเธอก้าวเดินในรอยทางพระศาสดาร่วมกัน สำคัญที่เธอ
รักดีจริงไหม? ปรารถนาสะสมกุศลบารมีหรือไม่?
สาว
วัยรุดไปไม่หยุดอยู่ สรรพสิ่งในแหล่งโลกก็เสริมสร้างไม่รู้เสร็จ แม้สุขโลกีย์ที่ชวนเสพสุดท้ายก็เหลือแต่รอยร้าวราน มีเพียงทางสายธรรมจึงนำเธอสุขเย็นเป็นประโยชน์ได้ หากเธอพร้อมเมื่อใด เรายินดีเป็นไกด์ให้เสมอ แต่พร้อมหรือไม่อย่างไรอยากย้ำให้รู้ว่า ทางสายนี้เป็นทางสายเดียวที่ทุกคนจะต้องเดิน และหากรอจนสูงวัย ก้าวไกลไม่ง่ายแล้ว
แล้ววันนี้จะกลายเป็นวันวาน ปีนี้จะกลายเป็นปีที่ก้าวผ่าน ดูเถิด...วันเวลากัดกร่อนกระทั่งตนเอง เปลืองกล่าวไปไยจะไม่กลืนกินมนุษย์... ทบทวนเถอะ จากเด็กหญิง เป็นนางสาว เป็นภรรยา เป็นมารดาของบุตร หากไม่ด่วนตาย ต้องเป็นคุณยายคุณย่าสืบต่อ จากวันนั้นถึงวันนี้ จึงได้พบใครต่อใครไม่น้อย ทำกิจไว้หลากหลายชนิด ชีวิตได้หยิบยื่นสาระใดให้แก่ตน และคนที่พบเจอบ้าง?
ในที่สุด...ทุกเขาและเราต้องจากไป พบเจอหรืออยู่ร่วมก็เพียงครู่ และทุกชีวิตถูกบีบคั้นด้วยทุกข์มากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสริมเติมทุกข์ใดๆให้กันอีก ทั้งไม่ควรเมินเฉยเย็นชาต่อความทุกข์ของคนอื่น เพื่อวันคืนและชีวิตที่เหลืออยู่เปี่ยมล้นคุณค่า จงน้อมใจเมตตาในทุกผู้ที่พบเจอ ประคองความปรารถนาดีที่มีให้ตั้งมั่นอยู่เสมอ และใช้ปัญญาพินิจในทุกบทบาทของชีวิต
เราเป็นอะไรต่ออะไรมามากแล้ว จากนี้ไปจะเป็นคนดีที่ดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ หรือเป็นกัลยาณมิตรให้กับทุกชีวิตที่พบเจอได้ไหม? เราทำอะไรต่ออะไรมามากแล้ว จากนี้ไปเราจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้คน สังคม โลกหล้าฟ้าดินบ้างจะได้ไหม? เพราะหากมิใช่เช่นนี้...การเกิดมาของเรา วิเศษกว่าการเกิดของบุญเลิศ ณ บ้านบางระจันที่ตรงไหน !
ปรารถนาดีจาก ส.ร้อยดาว กัลยาณมิตรนิจนิรันดร ๓๑ มกราคม ๒๕๔๕
