| เส้นทางความคิด ส.ร้อยดาว |
|
 |
 |
|||||
| สำคัญที่วันนี้ | ||||||
ผู้ตายไม่อาจฟังวาจา หากจะบำเพ็ญเมตตา ต้องขณะชีวิตยังมีอยู่ สุขภาพยังดีอยู่ สัมพันธ์ภาพยังดีอยู่ หากรอจนห่างเหินไป ป่วยเจ็บไป หรือตายไป แม้เต็มใจจะช่วย บรรยากาศแวดล้อมไม่อำนวยแล้ว ผลไม่สูงแล้ว ฉะนั้นเมื่อเห็นควรเมตตา อย่าได้ปล่อยเวลาล่วงเลยไป พึงใส่ใจและทำจริง ในปัจจุบัน บ่อยครั้งชีวิตมีเรื่องเสียใจ เพราะเรื่องควรลงมือทำกลับไม่ทำ ถ้อยคำควรเอ่ยออกกลับอ้ำอึ้ง กระทั่งวันพลัดพรากจากกันนิรันดรมาถึง เราจะเสียใจอย่างนี้อีกกี่ครั้ง? หากที่ผ่านมาเป็นผิดพลาดครั้งสุดท้ายได้จะดีไหม? เรารู้กันอยู่ ผลดีมีไม่มากนักหรอก ที่เราไปแสดงอาลัยต่อผู้ล่วงลับ หรือซื้อของกินของใช้ไปให้คนป่วย แม้การคิดถึงและอยากทำดีด้วยกับคนที่ห่างเหินกันไป โดยที่ใครคนนั้น ขณะยังมีชีวิตอยู่เรามิได้ขวนขวายแสดงความรักมอบความปรารถนาดี ใครคนนั้นสุขภาพยังดีอยู่เรามิได้เอ็นดูเอื้อเฟื้อแบ่งปัน ใครคนนั้นชิดใกล้กันแต่เรามิได้เมตตาอาทร ดังกล่าวคงไม่ปวดใจกระไรนักหากเป็นคนอื่นคนไกล แต่หากติดเป็นจริตนิสัยกระทั่งกระทำกับคนใกล้ตัว กระทำกับผู้มีพระคุณเช่นกล่าว เรามิเป็นจอมอกตัญญูผู้มากมายาไปแล้วหรือ? เรายังจะให้อภัยตนเองได้ง่ายอยู่หรือ? และแน่นอนสำหรับผู้ยังเป็นมนุษย์อยู่ น้ำหนักความปวดใจต้องไม่ธรรมดา จริง การเมตตาอาทร การเอื้อเฟื้อแบ่งปัน หรือแสดงความรักมอบความปรารถนาดีต่อกัน ต้องอาศัยใจอุทิศ ต้องยอมสละเวลาไปลงมือทำหรือเอ่ยคำ แต่เหล่านี้ไม่ใช่ความสูญเสีย เหล่านี้คือการได้ ได้สะสมบารมี ได้ฝึกตนเป็นคนดี ได้กตัญญูกตเวที ซึ่งเพียงได้ประมาณนี้ แม้ต้องเสียสิ่งใดเพื่อไปกระทำ นับว่าเปี่ยมค่าเกินคุ้มแล้ว อยากบอก วัตถุสิ่งของเงินทองใดๆในโลก ล้วนไม่ติดตามเราไป ซ้ำจะมีมาใหม่ให้เราหลงใหลแสวงหาอยู่เสมอ และเหล่านั้นมิใช่ที่พึ่งยืนยง แต่กุศลกรรมที่ทำไว้ดีแล้วย่อมเป็นทรัพย์แท้ จริตนิสัยที่อบรมไว้ดีแล้วย่อมติดตามตน ซึ่งทั้งสองจะเป็นที่พึ่งอาศัยอันวิเศษในกาลสืบไป เวลาเช่นกัน ตราบใดยังยึดว่าเป็นของตน ความรู้สึกสูญเสียก็มีอยู่ ทั้งที่โดยจริงหากไร้ชีวิตตนซึ่งบิดามารดาให้มา เวลาของตนยังจะมีจากที่ไหน ใช่หรือไม่ เวลาของเราแท้แล้วคือเวลาของบิดามารดา? ท่านสละเวลาของท่านออกมา จึงมีเวลาของเราในวันนี้ โดยจริงหากเวลาที่มี มีไว้เพื่อแทนคุณและทำประโยชน์กับทุกผู้คน ไม่หมายใจใช้เวลาบำเรอตนโดยกรณีใดๆ ความรู้สึกเสียเวลาไม่เกิดแล้ว แม้ในความหนักเหนื่อยเช่นกัน เรารู้กันอยู่...เหนื่อยเดี๋ยวก็หายเหนื่อย ล้าเดี๋ยวก็หายล้า แต่โอกาสบำเพ็ญเมตตา หากล่วงเลยแล้วไม่หวนกลับ ฉะนั้นทำได้พึงทำ ทนได้พึงทน และจะได้รู้ชัด จริงหรือไม่ ยิ่งให้ไปยิ่งได้มา? แต่ที่ได้มาแน่นอนแล้วคือหัวใจที่เมตตา กรรมกิริยาที่ดีงาม ความอดทนที่สูงขึ้น มนุษย์เรานั้นโอกาสอยู่ร่วมกันมีไม่มากนัก ยิ่งกับผู้มีพระคุณซึ่งสูงวัยกว่าตน คิวจากไปเพื่อเกิดใหม่ของท่านดูเหมือนจะอยู่ช่วงต้น หากท่านต้องจากไปวันนี้พรุ่งนี้ โดยที่เรายังไม่ได้เคลียร์บัญชีหนี้น้ำใจ หนี้เมตตาอาทรที่ท่านให้กับเรามา เรามิรู้สึกติดค้างท่านไปทั้งชีวิตหรือ? ความรู้สึกของคนเป็นหนี้เป็นเช่นไร เหล่ามนุษย์รู้กันอยู่ แม้พระบรมศาสดายังกล่าว การเป็นหนี้เป็นทุกข์ในโลก และโดยจริงมิแน่นักว่าท่านจะจากเราไปก่อน อาจเป็นเราต้องจากท่านไปวันนี้พรุ่งนี้ เป็นได้ ฉะนั้นจะดีอะไรหากรอตลาดวายค่อยออกซื้อขายสินค้า จะดีอะไรหากรอคนตายค่อยขวนขวายแสดงความรักมอบความกตัญญูออกมา รู้มิใช่หรือ หากเหลวไหลไร้สำนึกกระทั่ง จอมมายาผู้เศร้าใสเด๋อไร้เดียงสา กลายเป็นตำแหน่งแห่งตน เป็นปรากฏการณ์ประจานตัวที่น่าเศร้า ฉะนั้นเพื่ออยู่ดีมีสุขแก่ตน เพื่อส่งผลเป็นความรู้สึกดีๆแก่ผู้มีคุณและทุกผู้ที่อยู่ร่วม พึงรู้เถอะ สำคัญที่วันนี้ วันนี้เรามี เมตตากายกรรม กับเพื่อนมนุษย์และผู้มีพระคุณแล้วหรือยัง ? วันนี้เรามี เมตตาวจีกรรม กับเพื่อนมนุษย์และผู้มีพระคุณแล้วหรือยัง ? วันนี้เรามี เมตตามโนกรรม กับเพื่อนมนุษย์และผู้มีพระคุณแล้วหรือยัง? หากยังฟังสิพระศาสดาท่านกล่าว ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายของคนดี หากเราไม่มีเครื่องหมายของคนดี เราเป็นคนประเภทใด? ควรเข้าใจด้วยว่า ไมตรี เมตตา ไม่ใช่เรื่องของหน้าที่ซึ่งฐานะไหนต้องทำกับฐานะไหน แต่เป็นเรื่องของใจปรารถนาดี ใจมีสำนึกอยากให้ทุกผู้ที่อยู่ร่วม เกิดความรู้สึกดีๆ มีสุขตลอดปีตลอดไป แน่นอนแล้วสุขเหล่านั้นจะย้อนมา...ไม่เชื่อลองดู วันคืนล่วงไปล่วงไปบัดนี้เราทำอะไรอยู่? ปุจฉาวาทะพระพุทธองค์ยังคงขลังเสมอสำหรับหัวใจใฝ่ดี ปรารถนาดีจาก ส.ร้อยดาว ๑ มกราคม ๒๕๔๕ * แล้วความจบก็มาถึง แต่จบครั้งที่หนึ่งนั้นไม่ใช่ ยังจะมีการเริ่มอีกต่อไป และจะมีจบใหม่อีกนิรันดร์ |
||||||
 |
 |