| เส้นทางความคิด ส.ร้อยดาว |
|
 |
 |
|||||
| ความจริงจากผู้ตาย | ||||||
ใช่! ปากของผู้ตายปิดสนิทแล้ว ถ้อยคำไม่หลั่งไหลออกแล้ว หูไม่รับรู้ใดๆได้อีกแล้ว แต่ใจเราอยากขอบคุณสักพันครั้ง เพราะสรีระไร้ลมหายใจของท่านทำให้เราน้อมพินิจมรณานุสติหรือความตายมากขึ้นซึ่งเป็นผลดีแก่ใจ ยังความสงบให้เกิดขึ้นได้ไว และเห็นชัดว่าในการพิจารณาธรรมเช่นความไม่งามไม่เที่ยงหรืออื่นใด การพิจารณานั้นยังไม่บ่งบอกขีดจบแก่เรา แต่พิจารณาถึงความตายเหมือนบอกให้รู้ว่า บัดนี้อาจเป็นนาทีสุดท้ายแล้ว สาย บ่าย เย็น ค่ำหรือพรุ่งนี้อาจไม่มีแล้ว การพินิจถึงความตายเห็นเขตจบชัดเจน และแน่นอนเราไม่อยากให้ชีวิตจบลงโดยปราศจากการสละและสะสาง เพราะหอบหวงและบ่วงเวรต่างๆเป็นเหตุเศร้าหมองของจิต เป็นกัปตันพาสู่ทุคติของชีวิต
มีบ้างบางสิ่งถึงกับประจานเจ้าของ หลังเจ้าของตายจาก
๑. ผู้ตายหมดเวลา ทั้งเวลาทำดี เวลาสะสางล้างชั่ว บางสิ่งที่ท่านเห็นควรทำอยากทำ เวลาไม่มีให้ทำแล้ว ท่านหมดโอกาสวาดฝันถึงคืนวันในอนาคตแล้ว เหลือเพียงอดีต ซึ่งเร้าให้เราตั้งคำถามในใจว่า หลายสิบปีที่ผ่านมาท่านใช้เวลาแสวงหาอะไร คุ้มกับวันวัยที่หมดไปหรือเปล่า และได้สาระอะไรไปจริง? แม้ถ้อยคำเหล่านี้เหมือนครวญถามต่อผู้ตาย แต่ธรรมดาอยู่เองที่อดมิได้ ต้องน้อมมาเทียบตนถามตน และถามตนสืบต่อไปว่า เวลาชีวิตของเรายังเหลืออยู่ เราจะทำอะไรในบัดนี้พรุ่งนี้ และมีเรื่องใดเห็นควรทำอยากทำแต่ยังมิทำ ถึงเวลาตัดใจไปลงมือแล้วหรือยัง? หากโลเลเหลวไหลจะสายไปหรือเปล่า? ๒. ผู้ตายพลัดพรากจากไปแล้ว ทั้งทรัพย์สินสิ่งของและผู้คน สิ่งใดเคยเป็นของตน บัดนี้ตนมิใช่เจ้าของอีกแล้ว เคยแสวงหาสะสมมาเท่าใดต้องจากไปเท่านั้น ก่อนจากไปไม่ทราบผู้ตายสละทรัพย์สินสิ่งของให้เป็นประโยชน์แก่ผู้ใดแค่ไหนบ้าง แต่ความจริงมีอยู่ว่า หากผู้นั้นมิได้สละทรัพย์สินสิ่งของให้เป็นประโยชน์กับผู้คน ตนก็ไม่ได้ประโยชน์จากทรัพย์สินสิ่งของที่มี ไม่ได้ทำทรัพย์สินสิ่งของที่มีให้เป็นทานบารมีเมตตาบารมีแก่ตน ซ้ำยังประทุษร้ายทรัพย์สินสิ่งของให้ด้อยคุณค่า ที่เลวร้ายกว่าคือหากสะสมหอบหวงไว้มาก นั่นกลับเป็นนิทรรศการประจานตนว่าเป็นคนมักมาก ตระหนี่ ไม่มีปัญญาบริหารทรัพย์สินให้เป็นสัมพันธ์อันดี รอยยิ้มเปี่ยมล้นไมตรี สายตามองมาชื่นชมจริงใจจากใครอื่น หรือบารมีธรรมต่างๆที่จะได้พึ่งพาอาศัยในกาลต่อไป ๓.ที่สุดของกายขันธ์ ผู้ตายบอกให้รู้ว่า ร่างกายมีความเสื่อมสลายเป็นธรรมดา ที่เคยสวยเคยหล่อ ไม่หล่อไม่สวยแล้ว ที่เคยเต่งตึงดึงดูดสายตา บัดนี้ชวนสะบัดหน้าหนี ซึ่งกายนี้แหละก่อนหน้านี้หลายผู้คนหลงไหลยินดี เจ้าตัวนิยมชมชอบ พยายามอย่างยิ่งให้ได้บริโภคอาหารโปรดปราน นุ่งห่มสวยงาม สถิตอยู่ในบ้านหรูหลังใหญ่ แม้ตำแหน่งแต่งตั้งอยากให้เด่นดังยิ่งๆขึ้นไป แต่บัดนี้เรือนร่างเคยลุ่มหลงนั้น เขียวคล้ำใกล้ดำแล้ว แมลงวันและหมู่หนอนเตรียมจะโปรดปรานแล้ว เมื่อที่สุดของกายเป็นเช่นกล่าว ทั้งกายเราและกายไหนต้องเป็นเช่นกล่าวปานกัน ควรหรือจะหลงเหลิงปรนเปรอบำเรอกายขันธ์ บริโภคเพียงเพื่ออยู่ได้ไหม นุ่งห่มเพียงปิดอุจาดได้หรือไม่ ที่พักอาศัยจำเป็นอะไรต้องใหญ่หรูดูเขื่อง ตำแหน่งแต่งตั้งไม่เด่นดังแล้วเป็นไร? ผู้ตายบอกต่อผู้อยู่เช่นนี้ เคยมีมาบอกแล้ว ยังจะมีมาบอกอีก ไม่ทราบมนุษย์เราต้องใช้ความตายอีกกี่ศพ จึงพบสัจจะ จึงแสวงหาสาระ เพราะในความเป็นชีวิต มีเพียงใจเท่านั้นที่อยู่กับตนอย่างแท้จริง มีแ ต่กรรมเท่านั้นเป็นสมบัติของตนอย่างแท้จริง |
||||||
 |
 |