หรือโลกจะเป็นคอกขังเดรัจฉานไปแล้ว เมื่อมีปัญหาก็ใช้เขี้ยวเล็บกำลังวังชามาตัดสิน ซึ่งแน่นอนต้องเดือดร้อนยาวนาน แม้เดรัจฉานคอกไหนจะมีเขี้ยวเล็บแหลมคมกว่าก็ตาม เพราะอีกฝ่ายมีเครือญาติ มีที่รัก มีแนวร่วมทางความคิดทิศทาง…
                 
                  โดยจริงมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่สามารถบัญญัติภาษามาสื่อสารพูดคุยกัน ทั้งการพูดคุยที่ดีนั้นยังทำให้สมองหมาปัญญาควายกลับกลายเป็นนักบุญไปได้ เมื่อความจริงเป็นเช่นนี้ จำนนอะไรต้องหมางเมินเย็นชา หรืออวดซ่าซัดอาวุธยุทโธปกรณ์ หรือลืมกันไปแล้วกับความจริงที่ว่า…การบ่อนทำลายที่เราไม่รู้ ศัตรูที่ลอบประทุษ เป็นภัยน่ากลัวที่สุด จะให้รู้เห็นคงไม่ง่าย แต่การทำคนให้เป็นมิตรสหาย ป้องกันตนได้ดีที่สุด ไม่สบายนักหรอกกับการเป็นอยู่ที่ต้องคอยดู คอยหลบเลี่ยง แม้เพียงระมัดระวังทุกช่วงเท้า ทุกกล่าววาจา ซึ่งยังไม่แน่ว่าจะคุ้มครองตนให้ปลอดพ้นจากศัตรูได้จริง ฉะนั้นเพื่ออยู่ดีมีสุข ความจริงบทดังกล่าวสมควรตระหนัก ยิ่งเติบใหญ่แล้วยิ่งสมควรต้องตระหนัก เพราะมนุษย์เราบ่อยครั้งเพียงเกิดความรู้สึกเติบใหญ่แล้ว ความแคร์ต่อผู้คนมักลดน้อยลง มีบ้างถึงกับมองข้ามความปรารถนาดี มีบ้างอวดดีตีเสมอ มีบ้างถึงขั้นหยาบหยามสามหาวกร้าวกร่าง

                  คงเศร้านะ! หากยิ่งเติบโตยิ่งน่าเกลียด ยิ่งเติบโตยิ่งมิตรสหายรอบข้างร้างลา ยิ่งเติบโตยิ่งไม่ต่างหมาบ้า หมาขี้เรื้อน เช่นนั้นคงไม่เท่าไรนักหากโดดเดี่ยวอยู่ถ้ำเถื่อนเพียงผู้เดียว แต่ในความมีชีวิตเป็นสัตว์สังคม ทุกสิ่งที่ทำทุกคำที่เอ่ยออกมีผลกระทบทั้งสิ้น พร้อมนี้วิบากกรรมก็รอคอยเช็กบิล หลากหลายรูปแบบทั้งไม่เอ่ยบอกล่วงหน้าอีกด้วย อย่าว่าแต่มนุษย์ แม้สุนัขก็มีหัวใจ มีเลือดเนื้อ มีความเจ็บปวด และมากนักกล้ารักกล้าแค้น กล้าตายเพื่อทำร้ายทำลาย เพื่อชีวิตไม่ด่วนเป็นศพไวนัก เพื่อมากรักมากสุขในการเป็นอยู่ ต้องกลับมาทบทวนตน หากเพียงรู้สึกเติบใหญ่แล้ว กล้าใช้กำลัง ใช้อำนาจบังคับบัญชาผู้อื่นโดยไม่ควร เป็นความเติบใหญ่จริงหรือ?
                   หรือเพียงฟื้นขึ้นของเดรัจฉานวิสัยบางสายพันธ์ที่นิยมใช้กำลัง ใช้อำนาจ ประมาณว่าใครแกร่งใครอยู่ ใครเปราะตายไป หรือเป็นขี้ข้ารับใช้แต่โดยดี จริงอยู่ผู้แกร่งอาจอยู่ได้ แต่การหลับสบายไม่เกิดแล้ว ไม่! ไม่ใช่เพียงมโนธรรมฟาดโบยหัวใจ แต่ใครและใครที่คอยลอบประทุษอีกเท่าไร? และแน่นอนบุคลในที่เร้นเหล่านี้ กล้าทำ กล้าตาย เพราะเป้าหมายชีวิตเพื่อ…สะสาง!

                   ดังนั้นแม้เติบใหญ่ปานใดแล้วก็ตาม สมควรเตือนตนดังกล่าวแล้ว และเตือนไว้ให้ยิ่งอีกว่า… ผู้ใหญ่ที่ดีไม่บังคับบัญชา การบังคับบัญชาประจานความไร้ญาณปัญญาของผู้ใหญ่ ธรรมดาผู้เยาว์ที่ใฝ่ดี ย่อมไม่ดื้อรั้นจนเกินไป เพียงผู้ใหญ่มีใจเมตตา ให้ปัญญาชัด ผู้เยาว์ย่อมศรัทธา และดำเนินตามด้วยความชื่นชม เรารับรู้กันอยู่ว่า เมตตาและปัญญาเป็นดัชนีชี้บ่งความเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริง เหลิงอำนาจบังคับบัญชาเป็นตัวบอกให้รู้ว่ายังเป็นเด็กอย่างยิ่ง เมื่อชีวิตยังมีอยู่ต้องเลือก จะเติบโตเพียงวัย หรือเติบโตที่หัวใจ
                  ดูเถิดพระพุทธองค์สูงส่งปานใด ยังตรัสว่าเราเป็นกัลยาณมิตร หากทุกสัมพันธ์เริ่มต้นด้วยความเป็นกัลยาณมิตร แล้วให้บทบาทของชีวิตเป็นตัวจัดสรรความเป็น ย่อมดีโดยแท้ เพราะเยี่ยงนี้ เป็นผู้ยิ่งใหญ่ เป็นศาสดาหรือเป็นพ่อแม่พี่น้องครูอาจารย์ ก็จะเป็นไปโดยพฤติการณ์ โดยธรรม หรือโดยกรรมที่เป็นอยู่ ซึ่งเริ่มต้นเยี่ยงนี้ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป เพียงถอดวางหัวโขน ลดความสำคัญตน และหมั่นช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นบ้าง ทุกก้าวย่างก็อบอุ่นแล้ว และเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องต้องเลือกปฎิบัติ แต่ต้องเป็นบทปฎิบัติปกติของชีวิต เพราะบ่อยครั้งสายตาเราเพี้ยน ดูคนเพียงเปลือก ทั้งที่ผู้ใหญ่หลายคนไม่โตอย่างที่เราเห็น เด็กหลายคนไม่เป็นอย่างที่เรามองหรือคิด แต่กลับแน่นอนทุกคนมีฤทธิ์ มีอิทธิพลต่อเราทั้งสิ้น

                   ผู้รู้จึงเตือน… ทุกท่านที่พบเจอ ทุกเธอที่สัมผัส ปฏิวัติชีวิตเราได้ ดีหรือร้ายอยู่ที่เรา เมื่อศัตรูและความต่ำต้อยไม่ปรารถนา รุ่งเรืองก้าวหน้าเป็นความประสงค์ จงฝึกตนให้จริง สุภาพและสร้างเพื่อนให้ยิ่ง เพียงเน้น๔คำ สติ ปัญญา เมตตา สุภาพ ไม่มากมิตรมากสหาย ไม่รุ่งเรืองในโลกหล้าฟ้ากว้างก็ให้รู้กันไป แต่ที่รู้แจ้งกระจ่างใจแล้วคือ เพียงเป็นไปเช่นนี้ทำให้หลับสบายไร้กังวล เพราะเพียงเราดีต่อผู้คน เราก็ไม่กังวลใจว่าใครจะลอบทำร้าย
                   บอกพี่น้อง…ในความเป็นเพื่อนร่วมโลก เร็วช้าต้องพลัดพรากตายจาก เมื่อความจริงเป็นเช่นนี้ ไฉนต้องใจร้อน การให้ตนด่วนเป็นศพเป็นเรื่องไม่ควร ด่วนให้ใครเป็นศพเป็นเรื่องไม่ควร โลกยังงามเสมอด้วยดวงใจเปี่ยมรัก เรามารู้จักอภัย รู้จักแบ่งปัน เสพความสงบร่วมกัน แล้วสร้างสรรโลกร่มเย็นไว้ให้ลูกหลานจะดีไหม…

                   ไม่มีสันติภาพ หรือหลุดพ้นแด่คนผู้ไม่รู้จักอภัย เพียงใจรู้แจ้งไฟโทสะ การละก็สมควรยิ่งแล้ว เพราะอภัยจึงอบอุ่น เพราะอภัยจึงยิ่งใหญ่ เพราะอภัยจึงหนักแน่นสุขุมภายใน เพราะอภัย ปัญญาญาณจึงได้รับพัฒนาการยิ่งๆขึ้นไป อภัยเถิด อภัยทุกวินาที อภัยทุกชีวิต อภัยไปตลอดโลก แล้วผองเราจะสิ้นไร้ใจโศกอย่างแท้จริง สันติภาพจะเกิดมีมากอย่างยิ่ง… อภัยและไมตรีจงเกิดมีแด่พี่น้องผองเพื่อนร่วมโลกทุกหมู่เหล่าทุกลัทธิ

                                                                                ปรารถนาดีจาก ส.ร้อยดาว ๓๐ กันยายน ๒๕๔๔